Adeus ao Mon

esa claqueta de cinema, que ti diiseñaches, marcou o berro de ACCIÓN na película mais emocionante da nosa historia.
no troquel da creación colectiva ti fuches un compañeiro imprescindible...e botámolos!
...pero mais che imos botar en falta a tí, meu amigo.

P.D.
ese pin, cravouse no meu corasón como unha espiña, e deixarei que enquiste.
como fan algunhas ostras aniñando perolas preciosas.
boa viaxe Mon

hai persoas que se coñecen tarde, ou xusto no intre adecuado. ti xa apareceras antes, pero foi despois, neses meses de traballo xuntos, onde estabas máis presente. lémbrote, sempre con retranca, berrándolle ó Miguel pola ventá da asociación "é mellor pra tiiiiiiiii". lémbrote o día aquel que baixei ate Pontevedra gravar a eses repuntantes de alcaldes fascistas, e ti viñeches, para que Naza e mais eu non estivéramos soas entre tanta mala calaña. e marchaches despois. e me dixeches que estreabas piso, que a ver cándo iamos facerche unha visita (que nunca fixemos). lémbrote cos teus pantalóns e chaqueta vaqueira, as túas camisetas chulas, o sorriso discreto e sincero. e ese tic de pechar os ollos. lémbrote na presentación do libro de Meixide, a última vez que nos vimos, e falabas das oposicións, e me dabas unha aperta forte e me chamabas artista. e ese mail que non dou atopado cando viches o nóso video e che gustou tanto que escribiches. e foi bonito lerte. os amigos que nunca ves pero están. unha piña. eras dos que sempre colaboraban, dos que nunca pedía cousas a cambio, dos discretos, dos humildes, dos retranqueiros. e perderte é un pau duro. e toda a semana pensei en ti. o único bo de cando alguén marchar e decatarse do pouco tempo que estamos aquí, de todo o que temos que aproveitar, antes de que as cousas fuxan, esvaren, desaparezan. téñoche presente. e chorei moito. pero o día do teu enterro, vin aquel tren trenciño de turistas en Pontevedra que cruzou o adro da igrexa, pouco antes de que chegara o coche fúnebre, e por un intre pareceume cómico, e pensei que che gustaría un sorriso, pequeno, unha triscadela de complicidade. marchaches e o buraco é fondo. bótote en falta, pénsote e sorrío triste. e aproveito nestes días para dicirvos a todos os compañeiros da Burla o moito que vos aprezo, o moito que tamén vos pensei case calada ó completo. mais aquí. sempre aquí. vémonos no camiño, amigo. compañeiro.

Hai que foder-se.
A vida é assim.
Nom somos nada.
Como foi?
O das motos é unha vendida,
alomenos num coche . . .(?)
Agora que lhe ia tam bem
Porquê a ele?
Nom é justo!!
Levaremos-te sempre no nosso corazón
Botaremos-te de menos
Que a terra te seja leve companheiro
Como a ele lhe gostaria
Há tantas PALABRAS OCAS
que rebumbiam contra as paredes sen repostas
expresións feitas que . . .
fagho eu outra:
PASSAREMO-LO ben SEM TI
PASSAREMO-LO
Umha aperta para todas as persoas que o perdemos.

Até pronto Roxomalo.
Graças po-lo teu recordo. Fuches um mais, a caróm dos humildes e nenguneados. O teu povo. Fuches um mais a tumbar ao velho feixista. O maldito. I es, e serás um mais a aportar a tua criatividade incontenível, o teu ânimo, a tua sorna, o teu exemplo na nossa luita comúm... Sos Courel, Reganosa, Mausoleu da Cultura, Bouças, Quilmas, Encrobas, arde Galiza, Massó, a marbelhizaçom, os campos de golf, as touradas... Ence.
Diziamo-lo cada vez que nos viamos. Hai que dar-lhe canha! Hai que juntar-se! Hai que bota-los. A estes também. Voltamos à cárrega.
Queremos-te meu.

Eu fun compañeira de Mon, unha persoa excepcional. Cariñoso, traballador, xusto, simpático... son mil cousas que poderían dicirse de Moncho. Pero a máis importante, que non era un ser humano convencional. Era moi especial. O meu cariño máis grande e a miña homaxe máis sentida. Moncho, quérote.

"And in the end, the love you get
is equal to the love you give"

non esquecemos, compañeiro.